فارس و هو يسحب فيروز من شعرها و يطلعها بره البيت بملابس بيتى خفيفة

فارس : انا زهقت منك اطلعى بره بيتى

فيروز : حرام عليك يا فارس بتطرد ام ابنك فى نص الليل ارجوك همشى الصبح من نفسى

فارس : مش هتباتى فيها يا فيروز و انا حلفت أمشى دلوقتى بدل ما تمشى مطلقة و حدفها بره البيت و قفل فى وشها

فيروز ببكاء : فارس حرام عليك دخلنى فاااارس ارجوك انا اسفة مش هتكلم فى اى حاجة تانى ارجوك داخلنى طب ادينى اى حاجة احطها عليا روح اتجوز يا فارس بس ارجوك دخلنى

فارس دخل غرفة نومهم و نام بكل د*م بارد و هو سامع بكاء زوجته

و جلست على باب شقتها تبكى و معهاش اى فلوس تروح ولا حتى تعرف تمشى فى الشارع بهدومها ديه

لحد ما احد الجيران اديها عباية قديمة و طرحة لبستهم

و نزلت فى الفجر مش عارفة هتعمل ايه ركبت تاكسى

و روحت بيت أهلها و حسبته هناك

استوب ثانية

نسيت اعرفكم

فارس : شاب ٢٧ سنة وسيم أسس شركته الخاصة بمساعدة زوجته فيروز اللى باعت شبكتها و دهبها اللى من فلوس ولادها و ميراثها له ، متزوج من فيروز من سنتين كان يحبها جدا و لكن بدا يحس بملل و أهمل فيروز له خصوصا بعد انجبها طفلهم تيام و قرر يتزوج حبه القديم ميرنا بنت عمته الذى رفضته وقتها علشان كان مش نفس مستواها

فيروز : فتاة لديها ٢٢ سنة عنيها زرقاء و شعرها اسود طويل جدا تعرفت على فارس من و هى بنت ١٨ سنة احبته جدا و تعلقت بيه و بذات لان فيروز يتيمة الاب و عرضت اهلها علشان تتجوزه

اسفة نرجع تانى

هويدا (والدة فيروز ) : ايه ده ايه اللى جايب فى الفجر كده يا بنتى

فيروز : فارس طردنى و هيتجوز ميرنا

هويدا : اشربى مش ده اللى كلنا حذرناكى منه و انتى وققتى قدامنا و اتجوزتيه

فيروز : ماما حرام عليكى انا مش ناقصة

هويدا : فين ابنك و دهبك و حالك و ايه اللى انتى لابسة ده

فيروز: طردنى بلبس البيت و حد من الجيران ادانى لبس

هويدا : كمان طبعا عارف اننا ملناش راجل يوقفله مش كنتى وققتى بادهم ابن خالتك كان بيحبك و شاريكى

فيروز : ابوس ايدك يا ماما انا تعبانة مش ناقصة حد

هويدا : ادخلى اوضتك و الصبح نتكلم

فيروز دخلت اوضتها و مش قادرة تستوعب ازاى فارس حب عمرها يعمل فيها كده

فى الصباح

صحيت فيروز على مكالمة من ميرنا بنت عمت فارس

ميرنا : صباح الخير يا ضرتى المستقبلية صحيح مقولتليش اوديلك هدومك فين اصل هاخد الأوضة الكبيرة اصل فرحنا انهاردة لازم تيجى فرح جوزك

فيروز قفلت فى وشها و هى منهارة

على بليل

باب خبط كان أدهم ابن خالة فيروز لابس بدلة شيك جدا و فى ايده فستان سوارية

أدهم : يلا البسى ده بسرعة

فيروز : انت بتعمل ايه هنا و البس ليه اصلا هنروح فين

أدهم: البسى بس هعرفك لما تجهزى

كان فستان اوف وايت هادى جعلها و كأنها العروس و القليل من المكياج البسيط زادها جمالها

أدهم بحب و هو ينظر لعينيها الذى وقع اسيرها منذ الطفولة : طول عمرك قمر يا روز يلا بينا

فيروز: هنروح فين

أدهم: فرح الز*فت جوزك

فيروز : بلاش يا أدهم خلينا نروح

أدهم: لاء انتى اصلا هتروحى ولازم تبينى انك قوية انتى فعلا قوية يا فيروز انتى اصلا سبب النعمة اللى هو فيها و اول حاجة عاملة رد الجميل رماكى لازم تاخدي حقك منه بس على البارد

فيروز و أدهم وصلوا و كان أدهم ماسك ايد فيروز و ينظر لها بحب و هى مبتسمة له

جن جنون فارس لما شاف فيروز مع أدهم لان يعرف ان أدهم بيحبها من زمان ( و فارس على فكرة لسه بيحب فيروز زى الاول بس زى ما تقولوا البنى آدم مش بيملى عينه غير التراب نكمل )

و فجأة قام فارس من الكوشة و نزل بين التربيزات و شد فيروز من جنب أدهم و ضر*ب أدهم ضر*بة كلها غيرة

فارس : والله عال ماشية على حل شعرك مع البيه انتى لسه مراتى يا فيروز و حتى لو مش مراتى انتى تخصينى و هتفضلى تخصينى طول عمرك

ميرنا : فارس مش معقولة كده بوظت الفرح و بصت لفيروز انتى عايزة ايه جاية تعملى ايه طلقها يا فارس اهى بت*خونك

فارس: ……

يتبع..